Als je te maken krijgt met angst-/paniekaanvallen of een depressie zul je vroeg of laat tegen onbegrip aanlopen.
Als eerste het onbegrip van jezelf, “hoe kan mij dit overkomen”. maar hoe langer het duurt, deste meer zal jouw omgeving onbegrip tonen.
Je wordt niet meer uitgenodigd op feestjes (want je komt toch niet), je ziet de blikken en zuchtjes als je verteld dat het niet goed gaat, in je vriendenkring en familie wordt achter je rug om gepraat.
Het onbegrip van jezelf kun je alleen maar aangaan door te leren te accepteren dat je lichaam/geest duidelijk aangeeft dat het momenteel niet goed met je gaat en dat je jezelf op nummer 1 moet zetten. Je moet leren om lief voor jezelf te zijn en de therapieen te zoeken die goed zijn voor jou. Hier staat geen tijdslimiet op. Het kan enkele maanden, of enkele jaren duren voordat je je weer een beetje goed voelt. Hoe sneller je hier van af wil komen, deste langer gaat het duren! En geloof me, acceptatie van deze situatie is ongelooflijk moeilijk! Ik ben zelf 15 jaar geleden ‘ziek’ geworden en ik kan tot de dag van vandaag nog momenten hebben dat ik denk ‘wat had het allemaal anders kunnen lopen’ ‘waaraan heb ik dit verdiend’ en ‘waarom ben ik niet zoals alle anderen’.
Het onbegrip van anderen vond ik zelf één van de moeilijkste factoren. In het begin is iedereen heel begripvol, houdt rekening met je, checkt bij je in en stuurt beterschapskaartjes etc. Maar hoe langer het proces duurt, deste minder ga je van verschillende mensen horen.
En dit is logisch, als je altijd afspraken moet afzetten omdat je angstig bent. Als je je wekenlang slecht voelt en alleen maar kan huilen of als je niet meer kan lachen om grappen die gemaakt worden. Jouw leven staat stil en wordt compleet beheerst door de depressie en.of angst-/paniekaanvallen, maar het leven van de ander gaat gewoon door.
Realiseer je dat er mensen in je leven voorbij komen die er tijdelijk zijn. Die met een bepaalde versie van jou om kunnen gaan, maar dat je deze mensen ook weer los mag laten.
De mensen die zich in jouw problematiek verdiepen, die met je mee willen lopen, die je verhaal 10x willen aanhoren zijn de mensen die een levenlang bij je zullen blijven.
Je hebt geen ja-knikkers nodig, je moet mensen in je omgeving hebben die lief voor je zijn maar die je ook kunnen wijzen op dingen die je verkeerd aanpakt en/of je weer even op de aarde zetten.
Ik heb zelf het geluk gehad dat ik een aantal mensen om mij heen heb die er onvoorwaardelijk voor mij zijn. Als ik weer een angst-momentje heb kan ik altijd iemand bellen die me weer rustig maakt. Maar ik ben ook een hele grote vriendengroep die ik in mijn studententijd had opgebouwd kwijt geraakt. Ik was altijd de vrolijke Lola, waar iedereen bij terecht kon. En toen ik veranderde in iemand die alleen maar in foetushouding op de bank kon huilen konden zij hier niet mee omgaan. Ik heb alles gedaan om deze vriendschappen in stand te houden maar het verwaterde. Ondanks dat ik er destijds heel veel verdriet van heb gehad realiseerde ik me uiteindelijk dat de altijd vrolijke Lola een masker was waar ik me achter verschuilde. En als zij die versie van Lola niet konden omarmen dan was de vriendschap uiteindelijk maar gebaseerd op eenrichtingsverkeer en was het goed dat deze relaties stopten.
dacht je alles gehad te hebben 